ćwierkać


ćwierkać
(Już) wróble (na dachu) ćwierkają o czymś zob. wróbel.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • ćwierkać — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, ćwierkaćam, ćwierkaća, ćwierkaćają {{/stl 8}}– ćwierknąć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IVa, ćwierkaćnę, ćwierkaćnie, ćwierkaćnij, ćwierkaćnął, ćwierkaćnęli {{/stl 8}}{{stl 7}} o niektórych ptakach, wyjątkowo o… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • ćwierkać — ndk I, ćwierkaćam, ćwierkaćasz, ćwierkaćają, ćwierkaćaj, ćwierkaćał ćwierknąć dk Va, ćwierkaćnę, ćwierkaćniesz, ćwierkaćnij, ćwierkaćnął, ćwierkaćnęła, ćwierkaćnęli, ćwierkaćnąwszy «świergotać, wołać ćwir, ćwir» Wróble ćwierkają na dachu. Ptaszek …   Słownik języka polskiego

  • ćwierknąć — → ćwierkać …   Słownik języka polskiego

  • upojenie — Do upojenia «bez miary, zapamiętale, do przesytu»: Widziałem cię wczoraj, jak ćwierkałeś w bramie z Bohdanem. Możesz z nim ćwierkać do upojenia, twoja rzecz, ale do mnie nie przyłaź. A. Minkowski, Szaleństwo. Nocami czytałem do upojenia, za dnia… …   Słownik frazeologiczny

  • ćwierkanie — n I rzecz. od ćwierkać Ćwierkanie wróbli …   Słownik języka polskiego

  • gaworzyć — ndk VIb, gaworzyćrzę, gaworzyćrzysz, gaworzyćorz, gaworzyćrzył 1. «o niemowlętach: wydawać pierwsze dźwięki będące zalążkiem mowy artykułowanej» 2. «gwarzyć, gawędzić» Wieczorem gaworzyli przed kominkiem. Szli śmiejąc się i gaworząc. przen. «o… …   Słownik języka polskiego

  • kwilić — ndk VIa, kwilićlę, kwilićlisz, kwil, kwilićlił 1. «płakać cicho i żałośnie, popłakiwać (zwykle o dzieciach)» Niemowlę kwiliło w łóżeczku. 2. «o ptakach: wydawać głos, wywodzić trele; ćwierkać, szczebiotać, śpiewać» Skowronek, słowik kwili …   Słownik języka polskiego

  • rozćwierkać się — dk I, rozćwierkać sięka się, rozćwierkać sięają się, rozćwierkać sięał się «zwykle o ptaku: zacząć głośno, bez przerwy ćwierkać; rozświergotać się» Wróble rozćwierkały się …   Słownik języka polskiego

  • rozkwilić się — dk VIa, rozkwilić sięlę się, rozkwilić sięlisz się, rozkwilić siękwil się, rozkwilić sięlił się rzad. rozkwilać się ndk I, rozkwilić sięam się, rozkwilić sięasz się, rozkwilić sięają się, rozkwilić sięaj się, rozkwilić sięał się 1. «zwykle o… …   Słownik języka polskiego

  • szczebiotać — ndk IX, szczebiotaćoczę (szczebiotaćocę), szczebiotaćoczesz (szczebiotaćocesz), szczebiotaćocz 1. «o ptakach: wydawać miły głos; ćwierkać, świergotać, świegotać, śpiewać» 2. «o dzieciach, młodych kobietach: mówić pieszczotliwie; paplać,… …   Słownik języka polskiego